Het is in Nederland zondagmiddag 13.15 uur. Iedereen dus stil zijn, want het is tijd voor AVRO’s Radiojournaal met
“De toestand in de wereld, door meester Jee de Jong van Lier”
De first lady van onze machtigste bondgenoot moet hebben gemerkt dat haar gespierde gemaal de slaap maar niet kon vatten, doordat deze hedendaagse Uncle Tom gehinderd werd door overpeinzingen over de gevolgen van de stugge vasthoudendheid van de eerste man van the Dutch Labourparty, waarmee hij lelijk in zijn nachthemd werd gezet ten overstaan van de trouwe coalitie die zich wèl aan de vrede in het verre, verdeelde en geteisterde Afghanistan wilde committeren.
Maar de bron van die presidentiële zorgen beated the Dutch pas echt, toen hij precies twee weken later, afgelopen vrijdag, de toestand in de Nederlandse wereld op zijn kop zette, omdat hij wil gaan zorgen voor zijn jongst geborene. Dat elke vader de bevoegdheid heeft om het uitwassen van luiers te verkiezen boven een respectabel leven, is een helaas onbetwiste verworvenheid in onze hedendaagse samenleving, maar dat zo’n keuze gemaakt wordt door de zelfde man die kort daarvoor de internationale solidariteit in de waagschaal stelde en onze historische ereschuld aan de Atlantische alliantie gevaarlijk miskende, zal ook bij u wel een wenkbrauwtje laten fronsen.
Maar achter die huiselijke façade gaat natuurlijk een ingenieuze en uitgekookte strategie schuil, want in de huidige politieke constellatie is Job Cohen een hoogst machtig wapen, dat na jaren eindelijk de dromen van de linkse horden zal verwezenlijken. En een oppepper konden ze in dat kamp wel gebruiken, want voor hen zijn het verwarrende tijden, nu binnen enkele dagen afscheid moest worden genomen van meisje Kant, Woutertje Bos en voor de eeuwigheid van de smaakmakende Henricus Antonius Franciscus Maria Oliva van Mierlo, welke laatste wij overigens in de arena niet graag missen, omdat zijn eruditie en zijn ongevaarlijke ideeën de zaak zo lekker opfleurden.
Maar in Washington gaan de zorgen niet daarover. Na het intelligence-debâcle van de aanslagpoging op vlucht NorthWest253 van Schiphol naar Detroit is dit de tweede keer in korte tijd dat samen met hun wonderlijke staatshoofd ook de Amerikaanse inlichtingendiensten in hun nachthemd staan, want dat aan gene zijde van de oceaan geen belletje is gaan rinkelen toen Wouter zijn zoontje in alle publieke openheid “Joppe” doopte, mag de toeschouwers van het wereldtoneel toch wel van verbazing de mond doen openvallen.
En wij dan? Reikhalzend kijken wij uit naar de job van Joppe Cohen en zijn bijdrage aan de toestand van de wereld.
De toestand van de rechtspraak
Schraalhans was deze week weer meester in de civiele keuken van de Hoge Raad, waarin u hier een inkijkje krijgt. De enige uitspraak op het gebied van het personen- en familie-procesrecht tel ik niet mee, want “daar doe ik niet aan”.
Dan resteert een vermogensrechtelijk arrest en een procesrechtelijk arrest. In de eerste (BK 9158) worden motiveringsklachten afgewezen (want: Het is aan de rechter die over de feiten oordeelt, de conclusies van de deskundigen te waarderen en zo nodig tegen elkaar af te wegen, zie al Nieuw Vredenburgh – Nieuwe Hollandsche Lloyd, HR 5 december 2003, LJN AN 8374, NJ 2004, 74).
De tweede, BK 4932 is een arrest dat wel vragen stelt, maar ze niet beantwoordt. Het gaat over de exequaturprocedure in de EEX-verordening. Als zo’n exequatur (al dan niet) verleend is, kunnen partijen tegen de gegeven beslissing in beroep komen. Artikel 45 bepaalt dan: “De verklaring van uitvoerbaarheid wordt door een gerecht dat oordeelt over een rechtsmiddel (...), slechts op één van de in de artikelen 34 en 35 genoemde gronden geweigerd of ingetrokken.”
In de casus die aan de orde is, is (volgens de veroordeelde partij) nadat het exequatur was verleend, aan de veroordeling voldaan. Dat leidt tot de vraag of in zulke omstandigheden artikel 45 de “beroepsrechter” de ruimte biedt om het exequatur in te trekken. De Hoge Raad stelt het HvJ-EG de volgende prejudiciële vraag:
Verzet art. 45 EEX-Verordening zich ertegen dat de rechter die oordeelt over een rechtsmiddel, bedoeld in art. 43 of 44 van die verordening, de verklaring van uitvoerbaarheid weigert of intrekt op een andere dan een in art. 34 en 35 van de verordening genoemde grond die is aangevoerd tegen de tenuitvoerlegging van de uitvoerbaar verklaarde beslissing en die zich heeft voorgedaan nadat deze beslissing was gegeven, zoals de grond dat is voldaan aan die beslissing?
Mijn bespreking (die u kunt zien, door hier te klikken) van deze week gaat ook over een prejudiciële vraag, en eveneens over de EEX-verordening. (voluit: “Verordening (EG) Nr 44/2001 betreffende de rechterlijke bevoegdheid, de erkenning en de tenuitvoerlegging van beslissingen in burgerlijke en handelszaken”.) Maar in die bespreking gaat het niet om de uitspraak die de vraag formuleert, maar om de uitspraak van het HvJ-EG (HvJ-EG 11 maart 2010 (C-19/09)) die hem beantwoordt.
Onderwerp is de bijzondere bevoegdheidsregeling, die de mogelijkheid biedt om een partij voor de rechter van een andere lidstaat te brengen.
Het uitgangspunt is dat die bijzondere bevoegdheid aanknoopt bij “de plaats van de verbintenis”, maar het woord “verbintenis” moet daar niet worden gehanteerd in de betekenis die wie daaraan gewend zijn te geven. Zie de toelichting, aan het eind van mijn bespreking.
Op die plaats besteed ik ook nog aandacht aan “de stand van het recht”, want wie eventjes niet oplet, heeft ontwikkelingen op het gebied van EU-regelgeving gemist:
- ten aanzien van bevoegdheid, erkenning en tenuitvoerlegging is het EEX-verdrag (“verdrag van Brussel”) vrijwel geheel vervangen door de EEX-verordening (inwerkingtreding 1 maart 2002);
- ten aanzien van bepaling van het toepasselijke recht maakte het EVO-verdrag per 1 december 2009 plaats voor “Rome I” en
- het EEG-oprichtingsverdrag (“Verdrag van Rome”) heet sinds de inwerkingtreding van het “Verdrag van Lissabon” op 17 december 2009 “Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie”.
Op 22 maart 2007 werd door hoogleraar Europese politiek aan de Universiteit Gent, Hendrik Vos, bekend gemaakt dat de ondertekening van het Verdrag van Rome op 25 maart 1957 eigenlijk op 180 pagina's blanco papier werd gedaan. De onthulling kwam op de vijftigste verjaardag van de ondertekening van het verdrag. In een Vlaamse radiouitzending maakte de professor bekend dat de periode die voorafging aan de geplande ondertekening nogal hectisch was.
De problemen begonnen al bij het overbrengen van de ruwe teksten per trein van Brussel naar Rome. Achter de passagierstrein hing een goederenwagon waarin alle documenten werden getransporteerd. De Zwitserse spoorwegpolitie vond de goederenwagon verdacht en koppelde de wagon los, aldus Vos. Pas in Italië zou blijken dat het verdrag in Zwitserland was achtergebleven.
De wagon kwam met vertraging aan in Rome, waar de onderhandelaars nog de laatste hand moesten leggen aan de teksten. Dat ging toen nog heel ambachtelijk, zonder computers, en de teksten kwamen niet af.
Tientallen bedienden werden uit Luxemburg overgebracht om mee te werken, maar ook dat bleek niet voldoende. Ten einde raad schakelden de onderhandelaars studenten in die aan de universiteit van Rome studeerden. Maar ook zij vertraagden het proces: ze gingen in staking omdat ze een hogere vergoeding wilden voor hun vertaal- en typewerk, aldus Vos.
De ondertekening van het Verdrag van Rome kon evenwel niet worden uitgesteld. De datum lag vast. De zaal was gereserveerd en er was een receptie gepland. De tekst belandde uiteindelijk op het nippertje bij de drukker, maar hij miste de deadline. Op de plechtige ceremonie werden geen echte teksten maar blanco bladzijden ondertekend.
Kolibries, palmbomen en andere narigheid die in het vat zit.
Wie weet, schrijf ik komende week weer eens over iets huiselijks, zoals kolibries of palmbomen. Of over ons verschrikkelijke leven, waarvan u hieronder een schokkend beeld krijgt.
Zonnige groet,
Jérôme

Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Als ik na beoordeling meen dat uw reactie deze blog verrijkt, wordt hij gepubliceerd.
U moet dus even afwachten of u in mijn zeef blijft hangen...
Zonnige groet,
Jérôme de Jong van Lier